We gaan op reis en nemen mee…

De koffers kunnen worden gepakt, want komende zaterdag vertrekt ons vliegtuig naar het eiland Java! Morgen nog even het visum ophalen en de koffer uit de mottenballen halen, en dan zijn we niet te stoppen ya’all!

Dagje Jakarta

Vandaag begonnen we uitgerust en wel aan een nieuwe dag in “de Indo”. Op het programma stond een tripje naar de oude haven, waar statige houten schepen het straatbeeld beheersen. De schepen zijn zowaar nog in gebruik en worden gebruikt voor goederenvervoer.

Het wandelingetje in de haven met opa was ook vermeldenswaardig. We werden namelijk stapvoets gevolgd door onze eigen auto, onze chauffeur hield passend afstand, zodat als we klaar waren met onze wandeling, we direct weer in de auto konden springen.

Na het havenavontuur stapten we weer in de auto om ons door het bizarre verkeer naar Ancol te laten rijden. Ancol is een enorm groots opgezet terrein met winkeltjes, galeries, horeca, bungalows en pretparken. We beperkten ons in eerste instantie tot een rondje door de kunstwinkeltjes en een paar heerlijke Bintang biertjes op het terras.

Lunchtijd was alweer aangebroken, dus we zochten een geschikt tentje op en laafden ons aan een zeebanket bestaande uit garnalen, grote en kleine schelpen die levend en wel uit een aquarium werden bereid.

‘s middags begaven we ons naar het Batavia Café, een onmiskenbaar overblijfsel uit de koloniale tijd. Daar konden we in een luxe omgeving lekker ontspannen, met wederom een lekker biertje. Hier waren de toiletten weer erg apart. Je bleek met je leuter tegen een gigantische spiegel aan te moeten plassen. Zeer apart en vermakelijk.

De dag werd afgesloten in een barretje, waar we alle belevenissen op ons lieten inwerken. We besloten dat het weer een goed bestede dag is geweest! Wordt vervolgd…

Going Bogor

Woensdag hebben we lekker uitgeslapen en zijn we een beetje bijgekomen van alle indrukken die we de eerste paar dagen hebben opgedaan. Na een stevig ontbijtje zijn we vol goede moed in onze Panter met vier wiel aandrijving en verduisterde ruiten gestapt. De tocht van Jakarta naar Bogor duurde ongeveer twee uur.

Onderweg trok het ongewone landschap aan ons voorbij. In Jakarta worden de wegen voornamelijk bevolkt door nieuwe auto’s. Dit bleek verklaarbaar doordat er een wettelijke bepaling geldt dat alleen auto’s in het gebied worden toegelaten van 10 jaar of jonger. Ook brommers zijn een populair vervoermiddel. In de stad rijden er duizenden rond. Soms zitten er hele gezinnen op!

Langs de weg staan ontelbare huisjes van hout en golfplaten tussen gigantische moderne torenflats, bedrijven en hotels. De wegen zelf worden vrijwel constant bevolkt door horden mensen die van alles aan de man proberen te brengen, zoals flesjes water en fruit.

In Bogor aangekomen op het landgoed “Pamala land”, voelden we ons gelijk thuis. Wat heet! Sawa’s, palmbomen, een zorgvuldig gecultiveerde tuin, een viskwekerij en diverse huisjes van bamboe laten een onvergetelijke indruk achter.

‘s Avonds zijn tot half twee opgebleven, iets dat nog een hele opgave bleek, om de Champions League finale tussen Arsenal en Barcelona te kunnen volgen. Deze bleek zowaar live uitgezonden te worden, met Engelstalig commentaar, op een lokale zender die via de antenne te ontvangen is. Het bleek de moeite waard, in een spannende en hoogstaande wedstrijd zagen we Barca verdiend met 2-1 winnen.

Sawa’s en Karaoke

De donderdag overdag hebben we rustig aan gedaan. We hebben de dag volgemaakt met vissen, een wandelingetje rond het landgoed en het uitproberen van de onvermijdelijke Karaoke-set. In de omgeving leek de tijd soms eeuwen te hebben stilgestaan.

Het vissen in de kweekvijver bleek geen groot geduld te vergen, aangezien er zich meer vissen in dit water op bleken te houden dan ik voor mogelijk had geacht in zo’n klein bakkie. Maar het vangen van de grote jongens was voor Bowie en Steef, die de fishing rod ter hand hadden genomen, toch wat teveel gevraagd. Uiteindelijk moest het zelfgevangen visje op de barbecue nog even uitgesteld worden.

In de avonduren hebben we het nachtleven van Bogor verkend, onder begeleiding van Anga en Ari, als onze lokale gidsen. Het is ongelooflijk maar echt waar, er komen zelden blanken in dit gebied, de discotheek moet je sterk in je schoenen staan wil je aan alle aandacht van de dames het hoofd kunnen bieden. Iets dat gelukkig lukte. Maar we hebben het in ieder geval erg naar ons zin gehad, dat mag gerust een understatement worden genoemd.

Buitenzorg en de VOC graven

Vandaag was het tijd voor de Rude Boys om afscheid te nemen van Pamalaland. Daarbij vielen geen traantjes, want zo zijn Rude Boys niet, maar toegegeven, het viel ons toch heel zwaar.

Het prachtige landgoed achter ons gelaten maakten we ons op voor de eerste tussenstop in Bogor: Paleis Buitenzorg. Dit paleis, gelegen in wederom een imposante Botanische tuin, herbergde in de koloniale tijd de Nederlandse gouverneurs. In latere tijden vond ook president Soekarno van Indonesië hierin een niet al te bescheiden onderkomen. Het statige paleis en de nabijgelegen V.O.C. graven vormen een opmerkelijk bewijs dat de Nederlandse invloed hier ooit groot is geweest.

Van Buitenzorg voerde de tocht ons naar de Matahari in Bogor. Hier vonden we de tijd om onze garderobe wat aan te vullen. Geholpen door een kudde behulpzame meisjes – het verkooppersoneel overtrof ook hier in aantallen ruim het aantal klanten – waren we in staat om onzelf te voorzien van wat nieuwe kledingstukken, die naar Nederlandse begrippen ver onder de kostprijs werden aangeboden.

Nu was de tijd gekomen om Bogor de rug toe te keren. Het autoritje naar Tangerang bracht ons bij de Matahari, waar Bowsan, Steef en Mala zich lieten verwennen in de kapsalon.

In de Matahari in Tangerang konden we in de confectieafdeling niet zo goed slagen, dus na aankoop van het hoognodige – lees: biertjes – werd de reis naar het huis in Alam Sutera al snel aangevangen. De avond wisten we relaxed op het buitenterras door te komen met biertjes, sigaren en whiskey, in die volgorde.

Druk druk druk

Op deze dinsdag scheidden de wegen van de Rude Boys zich kort en gingen we zowaar aan het werk. Jer ging ‘s ochtends samen met opa naar een zakelijke afspraak. Bow en Steef waren goed bezig door deze weblog bij te werken en leefden zich tevens uit in een nabij gelegen antiek- en souvenirwinkeltje.

De zakelijke afspraak vond plaats in een 4-sterren hotel ergens in het centrum van Jakarta. Daar trof ik een Nederlander die al diverse jaren in Indonesië actief is en participeert diverse bedrijven. De meeting verliep erg positief en we spraken onder meer af de mogelijkheden tot een samenwerking ten behoeve van een Indonesische OSM te gaan onderzoeken.

Ondertussen was de antiekwinkel geplunderd door de overgebleven twee Rude Boys, die zich achterop motors hadden verplaatst naar deze bestemming. Weer bij elkaar gekomen legden we de laatste hand aan de weblog om vrij vroeg alweer te vertrekken naar de entertainment.

Dit keer voerde onze kroegentocht langs een countrybar, barretjes genaamd MyBar en Strings om uiteindelijk te belanden in onze vaste stek Oscar, waar Elvis nog altijd niet dood en begraven bleek te zijn. Nadat we ons tot in de kleine uurtjes hadden vermaakt met de live muziek en karaoke, zijn we moe en voldaan naar huis vertrokken om ons op te maken voor de volgende dag: de tocht naar Charita Beach!

Charita beach

De vermoeiende stapavond gisteren maakte een korte herstelperiode noodzakelijk. We namen het ervan en bleven wat langer op ons comfortabele bedje liggen, in de door een airco gerieflijk gemaakte slaapkamers.

Na een stevige brunch werd het tijd om de spullen te pakken en te vertrekken naar Carita Beach. Na een barre tocht met onze vierwielaangedreven Panter van enkele uren, over vlakke tolwegen en moeilijk begaanbare binnenweggetjes, kwamen we tenslotte aan bij ons resort. Even heen en weer rijden tussen twee appartementen leverde overigens een stevige korting op. Het op de juiste manier de concurrentie uitbuiten was wel aan Mala toevertrouwd.

De spartaans ingerichte kamers waren weinig indrukwekkend, maar de omgeving des te meer! Binnen enkele passen bevonden wij ons op een utopisch zandstrand met een kabbelende zee.

Een ideaal moment om met een biertje in de hand aan zee te genieten van de frisse zeelucht, slechts verstoord door een legertje aan minder aantrekkelijke vrouwen die op stelselmatige basis kwamen informeren of we toe waren aan een massage. Vriendelijk doch beslist deze ongewenste aandacht afwimpelend maakten we ons op voor wat de volgende dag brengen zou: de heroïsche beklimming van de Krakatau!

Beklimming van de Krakatau

Als vroege vogels begaven we ons vol goede moed naar de boot die ons naar de Krakatau zou brengen. Onderweg naar de haven werden we enthousiast begroet door de lokale bevolking. Aangekomen bij de haven zagen we heel wat boten die niet bepaald zeewaardig waren. Gelukkig was ons vervoermiddel van een stuk betere kwaliteit: een speedboot met twee capabele 40 pk motoren.

Het bootje bleek een respectabele snelheid te kunnen halen, maar erg comfortabel was de reis niet. De frisse zeewind in ons gezicht vergoedde de soms bikkelharde klappen die de boot op de golven maakte niet bepaald. Maar we hadden wel het idee met een bijzondere tocht bezig te zijn.

Van ver zagen we de ‘Anak Krakatau’ al liggen. Deze vulkaan ligt op de plaats van de oorspronkelijke Krakatau, die bij de enorme uitbarsting in 1883 uit elkaar gebarsten is en in de zee gezonken. De Anak Krakatau (vrij vertaald: kind van de Krakatau) is nog steeds actief. Na ongeveer anderhalf uur scheuren door het woeste zeewater, legden we aan op het idyllische vulkanische eiland.

Het eiland, dat in 1920 was ontstaan en sindsdien elke vijf jaar een stukje groeit, is al een veelheid aan vegetatie te vinden. Na een korte verkenning van het strand met zwart vulkanisch zand, besloten we de jungle te trotseren en op weg te gaan naar de vulkaan. Het was duidelijk te zien waar de gestolde lava nog te giftig was voor plantaardig leven. De vulkaan zelf is nagenoeg kaal.

Hier begon onze klim naar boven. Soms wegglijdend in de vulkanische as, dan weer behoedzaam de grote zwarte lavabrokken ontwijkend, baanden we ons moeizaam maar vastberaden een weg naar de top. Ons zwoegen werd beloond toen we met zijn allen het hoogste punt eindelijk bereikten.

Wat een schitterend uitzicht! Fier staande op de oergesteenten uit het kolkende binnenste der aarde, keken we uit over de diverse onbewoonde eilandjes, de door mist omgeven vulkanische eilanden en de tropisch blauwe zee. Foto’s en woorden schieten te kort om dit tafereel te beschrijven.

Alles aan dit plaatje was zo clichématig dat zelfs de bebrilde professor met het Duitssprekende accent nog om de hoek kwam kijken. Binnenin zijn haastig opgezet hekwerkje op de top, vonden we hem druk bezig achter zijn op zonne-energie aangedreven laptop.

Het opgestroopte bezwete overhemd, de iets te grote bril op zijn neus en zijn blanke, matig gebruinde gezicht; het had Dr. Livingstone zelf kunnen zijn. De vriendelijke man voelde zich overigens niet te groot om zijn ongetwijfeld nuttige werk te onderbreken om ons wat meer te vertellen over deze bijzondere plaats. Na een kort babbeltje en een gemeend “Auf Wiedersehen”, zetten we de afdaling in.

Hier zouden we tevens kunnen snorkelen, maar het iets te ruige weer maakte aan deze illusie al snel een einde. Dit was een kleine tegenvaller, maar Rude Boys laten zich niet snel uit het veld slaan. Het strand op dit onbewoonde eiland bood genoeg mogelijkheden tot vermaak.

Tientallen kleine krabbetjes bleken het strand te bevolken. Hun eigenaardige en rappe manier van voortbewegen boden een kolderiek aangezicht. Ze renden rondjes achter elkaar en presteerden het zelfs op twee pootjes en met hun scharen in de lucht enthousiast het water in te hollen. Kleine stukjes brood bleken ze ook erg lekker te vinden. Al hadden ze het soms hevig met elkaar aan de stok als het niet duidelijk was wie er eerder bij de kostbare lekkernij was.

We voelden ons als Robinsons en lieten de flora en fauna goed op ons inwerken. Een duik in de wilde zee, een ontmoeting met een monsterlijke aangespoelde kwal en een dutje in de tropische zon waren de ingredienten van deze avontuurlijke belevenis.

Onze gids vond het nodig zijn hormonale problemen uit te leven in het strandzand.

Tegen het eind van de middag besloten we de terugreis weer te aanvaarden. Door elkaar geschud door het wilde water, in het niet bepaald zeewaardige bootje, kwamen we moe maar voldaan aan bij ons appartement.

Onze missie van vandaag was glansrijk volbracht: de Krakatau was bedwongen!

Zon, zee en strand

Deze dag zouden we alweer terugkeren naar Tangerang, Jakarta. Maar voor het zover was hadden we nog even de tijd om optimaal te genieten van de omstandigheden. Deze mogelijkheid lieten we niet onbenut. De zee bleek heerlijk warm om in te zwemmen en ook het nabij gelegen zwembad had zijn charmes. Hier wisten we op ons gemakje wel wat uurtjes door te brengen.

‘s Middags gingen we met Mala naar de lokale markt om vis te kopen voor de lunch. Volgens Mala een lekkernij en zo vers als het maar kan zijn; direct uit de zee op ons bord. Een korte autorit bracht ons op de markt, waar we ons oog al snel lieten vallen op een tentje met diverse soorten vis, grote garnalen, krabben en inktvisjes. We selecteerden uit een grote bak de beesten die we op wilden peuzelen en ze werden keurig voor ons klaargemaakt. Terug in het appartement hadden we er een feestmaaltje aan.

Het moment van vertrek stelden we zo lang mogelijk uit, maar uiteindelijk moesten we er toch aan geloven. Onderweg deden we de Holland Bakery aan, waar puddingbroodjes en hot dogs te koop zijn. Eenmaal aangekomen in Tangerang bestelden we een Pizza – ook dat kan in Indonesie – en bespraken we het plan voor die avond.

Ik ging met Angga met zijn motor naar de Matahari om wat “almost original” anime en manga in te slaan. Bow en Steef gingen naar een poule tentje waar ik me even later ook meldde. Na een paar potjes ontspannende poule onder het genot van heerlijke Bintang biertjes hielden we het voor gezien en keerden terug naar ons onderkomen.

Nieuwsflits: aardbeving Yogjakarta

Even een korte nieuwsflits. Het nieuws bereikte ons vandaag dat er zich een aardbeving heeft voorgedaan in de buurt van de de Merapi, Yogjakarta. In tegenstelling tot wat we eerder dachten is de Merapi vulkaan zelf (nog) niet uitgebarsten. Dit werd wel verwacht, maar in plaats daarvan is er dus een aardbeving geweest in dat gebied.

Een nieuwsbericht van de BBC over de beving:

Het gebied waar het om gaat bevind zich echter op ruim 10 uur rijden van ons vandaan, aan de andere kant van het eiland Java. Wij hebben dan ook niets van de beving gemerkt, anders dan dat we deze op TV kunnen volgen. Geen zorgen over de Rude Boys dus, onze Mission continues!